در ابتدای حضور اینترنت در ایران بزرگترین دغدغه و شکایت متخصصان و آی‌تی دوستان نبود کارت‌های اعتباری برای گسترش تجارت الکترونیک بود، همان موقع کلنگ طرحهایی برای حضور کارتهای اعتباری از سوی بانکها و چند موسسه خصوصی به هوا رفت که هیچگاه به زمین نرسید.
با اینحال اینترنت در ایران با سرعت زیادی رشد کرد؛ شرکتهای خصوصی زیادی بخاطر سود سرشاری که فروش اینترنت برایشان داشت بوجود آمدند؛ هزینه اینترنت DialUp کمتر و کمتر شد و مودم‌ها جزء قطعات ثابت کامپیوترها گشتند.
اندکی بعد معجزه دیگری رخ داد، تلفن اینترنتی؛ سرعت حضور تلفن اینترنتی در میان مردم از سرعت رشد اینترنت هم فراتر رفت؛
مدیران شرکت مخابرات ایران که هیچوقت یاد نگرفته بودند تغییرات دنیای اطراف خودشان را ببینند ناگهان بخودشان آمدند، صورتهای سود و زیان شرکت خبر از کسری درآمدی میداد که تلفن اینترنتی باعث و بانی آن بود.
شرکت مخابرات بواسطه همین کسری درآمد از خواب بیدار شد. با پشتوانه‌های غیرموجه قانونی و بودجه عظیم دولتی خطوط اینترنتی با پهنای باند بالا را راه‌اندازی کرد و ظرف مدت کوتاهی تبدیل به رقیبی جدی برای ISPهای خصوصی شد؛ ولی مخابرات رقیب نمی‌خواست، ‌حل این مشکل بسیار ساده بود: "تمام ISPها و VOIPها باید خطوط اینترنت‌شان را از ما اجاره کنند."

شرکتهای زیادی پلمپ شدند، مجوزها باطل شد، تجهیزات ماهواره‌ای ISPهای متخلف غیرخودی ضبط شد، تعداد زیادی از ISPهای کوچکی که از پس هزینه سنگین اجاره خطوط اینترنت برنمی‌آمدند از دور خارج شدند. بدین ترتیب در عرض چند ماه اینترنت ایران با زور قانون دولتی شد.
تمام مشکلات و مصائب صنعت آی‌تی از همین لحظه شروع شد؛ اگر تا این لحظه تنها چالش آی‌تی ایرانی نبود کارت اعتباری بود از این به بعد بحران اینترنت دولتی گریبان‌گیر این صنعت شد.

1. اینترنت متمرکز دولتی زمینه را برای فیلتراسیون حکومتی آماده کرد و اکنون تمام اینترنت کشور از فیلترهای سلیقه‌ای دولت عبور داده می‌شود.

2. سرعت و پهنای باند اینترنت هیچ پیشرفت قابل ملاحظه‌ای نداشته، در حالیکه خیلی از کشورهای دنیا ADSL را پشت سر گذاشته‌اند، اکثر کاربران ایرانی هنوز از خطوط DialUp سنتی آنهم با قیمتی نسبتاً بالا استفاده می‌کنند.

3. خطوط ADSL ارائه شده گران است و سرعت آن حداکثر 10 کیلو بایت بیشتر از خطوط DialUP معمولی است که آنهم با کیفیت بسیار بدی عرضه می‌شود.

4. اندک توسعه‌هایی که در زمینه تکنولوژیهای انتقال اینترنت در ایران صورت می‌گیرد در تهران متمرکز است و همیشه با یک تاخیر 8 تا 10 ماهه وارد دیگر شهرهای بزرگ کشور می‌شود، شهرهای کوچک هم که اصلاً بحساب نمی‌آیند.

5. اکثر شرکتهای بزرگ ارائه کننده سرویسهای اینترنت و تلفن اینترنتی در ایران تنها در ظاهر خصوصی‌اند، درحالیکه صاحبان اصلی آنان یا در بدنه دولت قرار دارند یا از نفوذ دولتی برخوردارند.

6. از بستر آی‌تی دولتی امثال دکتر جلالی‌ها بوجود آمدند تا با بودجه‌های کلان شهرهای الکترونیک برپا کنند، مانند شهرهای الکترونیکی مشهد و کیش!

7. بعد از گذشت سالها از حضور اینترنت در ایران تجارت الکترونیک در ایران تنها به حضور فرمالیته چند سایت فروش کتاب و سی‌دی و شرکتهای هاستینگی که نماینده شرکتهای خارجی هستند خلاصه شده است.

اگر تا مدتی پیش دلمان خوش بود که بواسطه اینترنت از دنیای تکنولوژی و اطلاعات کمتر عقب می‌مانیم و حداقل با حضور این رسانه قوی همگام با دیگر کشورهای پیشرفته دنیا از دریای اطلاعات، بدون حضور شخص سوم دولتی، بهره‌مندیم اکنون به جرات میتوان گفت از استفاده از 30 تا 40 درصد محتوای وب بخاطر سرعت پایین انتقال اطلاعات محرومیم.
چند نفر در ایران می‌توانند از سرویس‌های شیرینگ فایلهای صوتی و تصویری براحتی استفاده کنند؟ آیا شما می‌توانید با موبایل خود ای‌میل‌هاتان را چک کنید؟ تلویزیون اینترنتی در ایران اصلاً معنا ندارد، اینترنت ایرانی از پس گوگل ارث برنمی‌آید چه رسد به گوگل ویدئو یا YouTube؛ برای دانلود یک کتاب 50 مگا بایتی (حتی با خطوط ADSL) باید ساعتها به انتظار نشست و استرس تمام شدن کارت اینترنت را تحمل کرد، همه اینها یک طرف اعداد درج شده در قبض تلفن آخر برج یک طرف.

| اين مطلب چهارشنبه, ۱۶م فروردین, ۱۳۸۵ ساعت۱۲:۳۹ ق.ظ و در دسته رسانه منتشر شده است. شما مي‌توانيد نظرات را با RSS 2.0 دنبال کنيد. امکان نظردهي وجود ندارد وليtrackback فعال است.