دیروز، روز جهانی صلح بود؛ خواستم اشاره‌ای کرده باشم.

در ضمن این آهنگ Fragile استینگ با این روز همخوانی عجیبی دارد، متن شعر و ترجمه‌اش را هم قبلاً گذاشته بودم.

افتخارات شخصی و خانوادگی:
نام من الهام بخش بسیاری از شاعران فارسی‌زبان شعر نو می‌باشد
چند ساعت پس از تولدم صدام به فرودگاه همدان حمله کرد، 3 روز بعد جنگ آغاز شد
به دلیل افکار روشنفکرانه‌ پدرم، تنها و تنها یک مادر دارم
خواهرم در دانشگاه هنر تهران تعدادی از بازیگران مطرح تلویزیون را می‌شناسد
شوهر خواهرم که در دانشگاه تهران فوق لیسانس رشته کارگردانی (شبانه) می‌خواند، هالیوود را دوست دارد
دارای یک پرفسور و چندین دکتر در فامیل وابسته
چند‌تن از وابستگانم با بعضی از زندان‌های کشور آشنایی کامل دارند
از فامیلهای نزدیک استاد سخن و شعر پارسی، آقای علی معلم دامغانی هستم
یکبار توانستم در یک مجلس با نامبرده روبوسی کنم (خیلی سخت بود)
در یک مهمانی رقص آقای علی معلم (سردبیر دنیای تصویر و منتقد معروف سینما) را از نزدیک دیدم
یکبار زیر پل گیشا، از کنار دکتر بیژن ذوالفقار نسب رد شدم و سلامش نکردم
در اولین امتحان رانندگی قبول شدم (بابام سرهنگه)

افتخارات در دوران مقدس سربازی:
عدم توانایی در گرفتن معافیت از رزم با وجود نمره چشم 6 و بیماری تپش قلب
بارها با خلبانان نیروی هوایی همصحبت شدم و با آنها دست دادم
یک عدد موس برای فرمانده پایگاه خریدم و شخصاً تقدیم کردم، البته تشویقی نداشت
پرواز هواپیماهای شکاری را از نزدیک دیدم حتی یکبار یکی از آنها را لمس هم کردم
من می‌دانم صدای موتور جت یک جنگنده بهنگام تیک آف چه‌طوری است
در آخرین روز خدمت فرمانده مرا در آغوش کشید و بوسید (لازم بذکر است وی نیز خلبان بود)

افتخارات در حوزه رسانه، کامپیوتر و اوپن-سورس:

ادامه مطلب»

نه به خدا، نمیشه؛ اینقدر اصرار نکنید، ایمیل هم ندید؛ به خدا ایمیل باکسم پر شد از خواهشهای شما.
تعارف که ندارم؛ گفتم که هنوز زوده برام؛ برا اینجور کارها آدم باید خیلی چیزها یاد بگیره. الکی که نیست؛ باید شجاعتش را داشته باشی و بدونی که حتماً میتونی از پسش بر بیآی. تازه غیر از آن من هنوز میخوام ادامه تحصیل بدم.
شاید چند سال دیگه نامزد شدم ولی الان اصلاً؛

 پی‌نوشت:
الف- بی‌معنی! لطفاً جنبه داشته باشید!
ب- بزودی دنیای وبلاگستان پارسی را با لیستی از افتخارتم شرمنده خواهم کرد.

اوریانا فالاچی درگذشت؛

یکی از محبوب‌ترین نویسنده‌های من و خیلی‌های دیگر؛ کتابهای زندگی، جنگ و دیگر هیچ و به کودکی که هرگز زاده نشد و سری مصاحبه‌های او با شخصیتهای بزرگ سیاسی جهان (ازجمله شاه و خمینی) جزء بهترین کارهای اوست که به فارسی ترجمه شده (البته چاپهای جدید همه سانسور دارند).

خیلی دوست دارم کتابهای جدیدش را که هنوز ترجمه نشده بخوانم؛ بخصوص کتابهای خشم و غرور و قدرت تعقل را که در ستایش(!) مسلمانان نوشته است.

یک نکته ایمیلی جالب [بازهم] در وبلاگ Lifehacker گذاشته شده، بد نیست بدانید.

سایت Spambox جدیداً امکان بوجود آوردن ایمیل موقت را به کاربران میدهد؛ بدین صورت که شما مدت زمانی را که یک آدرس ایمیل جدید می‌خواهید مشخص میکنید (از 30 دقیقه تا یک سال)، بعد از آن هر ایمیلی که به آدرس جدید فرستاده شود، به آدرس ایمیل اصلی شما فوروارد می‌شود. بعد از سپری شدن مدت زمان مشخص شده آدرس ایمیل از بین می‌رود.
اینطوری شما از وارد کردن آدرس اصلی ایمیل‌تان به هنگام ثبت نام در سایتها و فورومهایی که نیاز به آدرس شما دارند، راحت می‌شوید.

آمار دزدی از لینکدونی و پست‌های این وبلاگ کم‌کم داره بالا میره، کفر من هم کم‌کم داره در‌میآد.
باز خوبه اینجا مطالب تخصصی و آنچنانی وجود نداره، یک مشت چرت و پرت و چهارتا لینک زرد که ارزش دزدی نداره؛ دزدهای عزیز به کاهدون زده‌اید.

بی‌ربط: تنها دلیل انتخاب آهنگهایی را که هروقتی اینجا میگذارم، علاقه خودمه؛ حالا یا از نحوه اجرا و موسیقی‌اش خوشم آمده یا از متن شعرش؛ همیشه، هم متن شعر را میآرم و هم خود آهنگ را؛ اگر روی عکس کلیک کنید، به محل دانلود فایل ام‌پی‌تری راهنمایی می‌شوید؛ اینرا گفتم چون بعضی از خوانندگان درخواست خود آهنگ را هم کرده بودند!

یک نکته دیگه: لینکدونی اینجا RSS داره؛ در پایین ستون سمت راست هم لینک‌اش هست.

دو روز پیش که این خبر را دیدم، با اینکه سکوت نسبت به چنین اخباری برام سخته، به عمد نه در موردش چیزی نوشتم و نه لینک دادم؛ منتظر بودم ببینم بازتاب خبر در فضای وبلاگ‌شهر تا چه حدی است؛ خودتان نگاه کنید. مجموعاً من سه چهار وبلاگ را پیدا کردم که در این مورد مطلب نوشته بودند.

خیلی کفری شدم وقتی این رو را از طریق روبو دیدم. توقیف شرق مهم است ولی تا چه حد؟ مهم‌تر از این خبر؟ اینکه قراره مدارس را برای هفته‌های اول مهر تعطیل کنند یا مردن 27 نفر در روز در پایتخت ایران خیلی خبر چیپ و کم اهمیتی است؟

شاخص جديد سنجش آلودگی هوای پايتخت: «مرگ»
هر روز 27 تهرانی به دليل آلودگی هوا می ميرند
"تنفس" مردم، گروگان اختلافات سياسي (این را بخاطر آمارها و ارقامهایی که آورده است حتماً بخوانید)

حکومت نقش مهمی در آموزش و مدیریت امور دارد، ولی نمیشود که همه چیز را گردن دولت و حکومت انداخت؛ تک تک مردم بابت فجایع زیست محیطی ایران مقصرند. این فجایع حاصل ذهن مغرور و افراط گرای ما ایرانی‌ها است.

روزنامه‌ها بابت گرانی گوشت مرغ یا حبوبات مطلب می‌نویسند، مردم در فلان شهر بابت قطعی‌های مکرر آب تجمع می‌کنند، ششصد امضاء بابت آزادی احسان سعیدی(!) جمع می‌شود، ولی تابحال هیچ تجمعی برای جلوگیری از مسبب 25 درصد آلودگی هوای تهران از سوی هیچ گروهی برگزار نشده.
بماند که اعلام اینگونه آمارها برای تهران از صدقه‌سری پایتخت بودنش بوده وگرنه وضع دیگر شهرها دست‌کمی از تهران ندارد.