این خبر دیروز منتشر شد:
برای اولين بار در جريان سفرهاي استاني هيأت دولت، شركت كنندگان در برنامههاي استقبال و ديدار مردمي رئيس جمهوری، زير پوشش بيمه يكی از مؤسسات بيمه كشور قرار میگيرند. بر پايه اين گزارش، در صورت وقوع هر حادثهای برای هريك از شركت كنندگان تا سقف 10 ميليون ريال هزينه ناشی از فوت و نقص عضو دائم و كامل پرداخت خواهد شد.
مرتبط: غریب است….
اینها را داشته باشید:
اطلاعيه سپاه پاسداران انقلاب اسلامي به مناسبت هفته بسيج
امام جمعه شميرانات: نقشآفريني بسيج در ايمنسازي عرصههاي ملي از تهديد خارجي افتخارآميز است
10 ميليارد ريال دارو توسط بسيجيان در مناطق محروم توزيع شدهاست
فرمانده بسيج منطقه تهران بزرگ :بسيج درهر شرايطي مدافع انقلاب اسلامي است
محسن رضايي : جنگ تحميلي، درستي انديشه امام براي تشكيل بسيج
سپاه پاسداران با انتشار بيانيهاي هفتهي بسيج را تبريك گفت
امام جمعه گناوه: حفظ روحيه بسيجي، نياز حياتي انقلاب است
امام جمعه اروند كنار: دشمنان انقلاب از نام بسيج ميترسند
امام جمعه بجنورد: تفكر بسيجي نجاتبخش است
هیچ وقت فرقی بین انجمن اسلامی دانشگاه و بسیج دانشجویی قائل نبودم، البته خودشان فرق زیادی قائلند. بسیج دانشجویی که از یک طرف پشتبام افتاده و تکلیفش معلوم است، انجمن اسلامیها هم فقط بلدند با کلمات بازی کنند. مثل این نامه مسخره و بیاثری که در رابطه با قتل دانشجوی سبزواری، توحید غفارزاده نوشتهاند.
بیربط: بزودی فرزند دومم متولد خواهد شد. بخاطر آژاکسها هنوز کمی باگ دارد، این IE7 هم که شورش را درآورده. بدبختی دیگر هم بخاطر آن 60 درصدی است که از رزولوشن 1024*728 استفاده میکنند است. بابا شما آدمها چقدر دنیا را برای خودتان کوچک میکنید!؟ فقط 3 روز با 1280*1024 کار کنید بعد طعم بیهمتای تغییر را خواهید چشید.
یک مطلب دیگه، در مورد تعلیق فوتبال ایران؛ گفته بودم دوران دادکانها و داییها تمام شده و فعلاً دور دور علیآبادیها و پروینها و مایلیکهنها و عشرتهاست؛ البته فاطمه رجبی را هم باید اضافه کرد.
از همه کسانی که خواستند با دادن اطلاعات به من کمکی کرده باشند ممنونم، چه آنهایی که سعی کردند راهی برای خروج و مهاجرت نشانم بدهند چه آنهایی که خواستند به ماندن قانعم کنند.
و اما نتیجه، هیچ راه و ترفند جالب و جدیدی که ارزش امتحان کردن را داشته باشد پیدا نکردم؛ با این شرایط مالی و تجربه کاری کم امکان سریع اقامت گرفتن عملاً وجود ندارد. همینطور به هیچ عنوان به ماندن هم قانع نشدم. با اینحال بعنوان آخرین شانس روش ازدواج صوری برای سوئد را امتحان میکنم و هم یک برنامه بلند مدت برای کانادا و هم آمریکا. بزرگترین مشکل من رشتهام است که برای گرفتن اجازه اقامت باید بالای 5 سال تجربه کاری داشته باشم. حتی برای گرفتن MBA در یک دانشگاه بدردبخور باید تجربه کاری مرتبط داشته باشم، حالا شهریه بالای 30 میلیون در سال بماند.
جدای اینها به کسانی که مشکل من را دارند پیشنهاد میکنم کامنتهای پست قبلی را بخوانند، تا اندازهای کمکشان خواهد کرد. یکی از بزرگترین مشکلات در این زمینه اطلاعات درست است؛ خود من روی استرالیا حساب باز کرده بودم ولی بدلیل سربازی امکان به جریان انداختن پرونده نبود؛ چون شنیده بودم 2 سال خدمت سربازی تجربه کاری محسوب میشود خیلی امیدوار بودم ولی وقتی عملاً درگیر شدم متوجه شدم اینطور نیست چون حقوق قابل عرضی طی این دو سال نگرفتم سابقه کار بحساب نمیآید و به همین راحتی استرالیا مالید! من قبلاً در مورد ویزای کار و تعطیلات استرالیا مطلبی نوشته بودم که توصیه میکنم بخوانید و به دیگران هم بگویید، با توجه به سخت و طولانی شدن پروسه مهاجرت به خارج تعداد خیلی زیادی از ایرانیها از این روش استفاده میکنند که یکی از بدترینها است. همینطور از آقای هاشمی بابت توضیحات و ترفندهایی که برای گرفتن پناهندگی در اروپا دادند ممنونم؛ خلاصهای از توضیحات ایشان را اینجا میگذارم به همراه چند تا لینک، مطمئنم که مفید خواهد بود.
صحبتهای آقای پدرام هاشمی:
من 5 سالی میشه که از ایران خارج شدم و توی این مدت در چند کشور اروپایی مدتی را گذرانده وآخرسر سر از بلژیک درآوردم. از آوارهگیها و ناامیدیهایی که توی اون یکی دوماهه اول سرم اومد زیاد چیزی نمیگم چون بهرحال گذشت و طبیعی هم هست که کسی که به یک کشور دیگه نقل مکان میکنه تا مدتی دچار مشکلات و سردرگمی و بیپولی و حتی خیابان خوابی هم بشه و البته این دوره گذراست و زیاد طول نمیکشه ولی خیلی سخته. آنچه که میخواستم بهت بگم اینه که با توجه به شرایطی که تعیین کردهای شانس خودت را حداقل در اروپا به صفر رساندهای.
بیرون آمدن از ایران که البته خودش کلی مشکل داره یک ور قضیه است و زندگی کردن و اجازه زندگی گرفتن و کار کردن قسمت دوم کوه یخی است که متاسفانه ما بیشتر موارد آنرا نمیبینیم و یا شرایط آنقدر در ایران برامون سخت میشه که دلمون نمیخواد ببینیمش.
من معتقدم که این موارد تقریبا 99.9 درصد حداقل در اروپا صادقه و تا آنجاییکه میدانم و با صحبت با دوستانی دیگه ای که در امریکا و کانادا داشته ام آنها هم با من هم عقیدهاند. در کل ممکنه جزئیاتی در کشورهای مختلف باهم فرق داشته باشه ولی در کلیات تقریبا این قانونها همه جا صدق میکنه:
