می‌خواهم یک توضیح خیلی کوتاه راجع به نسبت طلایی و منحنی طلایی بدم تا مطلب بعدی که مرتبط با این موضوع است خیلی طولانی نشود.

نسبت طلایی یا phi عددی که هزاران سال پیش بشر کشف‌اش کرد و این نسبت الهام بخش بسیاری از هنرمندان و معماران اروپایی و همچنین خطاطان ایرانی شد. اگر شما معادله a2=a*b+b2 را در نظر بگیرید و بجای b یک قرار دهید، مقدار a مساوی 1.61803399 خواهد شد. به این عدد نسبت طلایی می‌گویند. خود این معادله از نسبت زیر بدست آمده است:

A/B :: A+B /A

این نسبت از طریق سری فیبوناچی نیز بدست می‌آید. یعنی اگر نسبت عدد سوم سری فیبوناچی را به عدد قبل از آن بدست آوریم و ادامه دهیم:

1/1, 2/1, 3/2, 5/3, 8/5, 13/8, 21/13, 34/21, 55/34, 89/55, 144/89, …

که حاصل این تقسیم‌ها می‌شود:

1, 2, 1.5, 1,666, 1.6, ,625, 1.6153, 1.6190, 1.6176, 1.6181, 1.6179, …

این رشته به سمت phi یا همان نسبت طلایی میل می‌کند. حالا اگر در مربع‌های تو در تو نمایش هندسی سری فیبوناچی قطرهای منحنی‌وار رسم کنیم منحنی عجیب و زیبایی خواهیم داشت بنام مارپیچ فیبوناچی یا منحنی طلایی؛ همین‌طور به مستطیلی که این نسبت بین اضلاع‌اش برقرار باشد مستطیل طلایی می‌گویند.

 

اطلاعات کامل‌تر را در اینجا و اینجا بخوانید.
این مستطیل و منحنی طلایی از نظر بصری زیبا هستند. چیزی که باعث شگفتی شده این است که این دوشکل طلایی در همه جای طبیعت وجود دارند؛ به اثر انگشت خودتان نگاه کنید. همینطور گوش‌تان. صدف حلزون، کهکشان راه‌شیری و خیلی چیزهای دیگر شکلی مشابه همین منحنی را دارند.
این نسبت طلایی 1.618 در خیلی جاها نمود دارد. هنرمندان و معماران از این نسبت برای شکل‌دهی به کارشان استفاده می‌کنند. حتی در عکاسی توصیه می‌شود تا از مستطیل طلایی برای کادربندی استفاده شود. تصاویر و مطالب لینکهای زیر را دنبال کنید تا بهتر متوجه شوید:

Fibonacci numbers are Nature
Fibonacci numbers and Golden Section in Nature
The Golden Ratio and Beauty in Architecture
The Golden Ratio and Beauty in Humans

علاوه بر نکاتی که پیمان اشاره کرده من یک نکته قابل‌توجه در این فیلم دیدم که آنهم طعنه‌ای است که مل گیبسون در یک سکانس کوتاه آخر فیلم به مذهب رایج هم عصر ما می‌زند و به نوعی آنرا با جهالت و خرافات رایج در مایاهای بدوی مقایسه می‌کند؛ همان جهالتی که هم پادشاه و کاهن اعظم مایاها به نحو احسن ازش استفاده کرده‌اند و هم رهبران مذهبی سرتاسر عالم در دنیای امروز.
اگر در سکانسهای انتهایی فیلم جایی که قایق‌های کریستوفر کلمب به ساحل نزدیک می‌شود دقت کنید اثر انگشت مل گیبسون را خواهید دید!

حاشیه: می‌گویند که امروز روز ولنتاین است؛ برای شما چطور؟ مالیات عشق‌ خودتان را پرداخت کردید؟ خوب همین است دیگر؛ بالاخره باید برای تظاهر به چیزی که ندارید هزینه کنید. در هر حال خوش بحالتان! من که همچنان به دنبال شلوار لی می‌گردم!

فاق شلوار برایم خیلی مهم است، نه آنقدر بلند که بیآید تا بالای شکم نه آنقدر کوتاه که چیز شود (روم نشد بنویسم، مردونه است!). می‌بینید انتظارم اصلاً زیاد نیست ولی در تمام شهر فقط یک مدل شلوار لی بود. شلوار لی کاغذی، که پشت و رو اش را هم سنگ‌شور کردند. انگار تمام فروشگاه‌ها از یک‌جا خرید می‌کنند که اگر از خودشان بپرسی آنجا ترکیه است! قیمت را هم که نگو؛ تمام فروشنده‌ها بصورت کاملاً اتومات قبل از گفتن قیمت، یک عبارت "کاره ترکه" را هم ضمیمه می‌کنند تا جای هرگونه چانه زدن یا تعجب شما را بگیرند. مثل سگ هم دروغ می‌گویند، از آرم‌های رنگارنگ و متنوع‌ شلوار براحتی می‌شود فهمید همه در کارگاه‌های ایرانی  و چینی تولید می‌شوند.

خرید پیراهن هم مشکلات خودش را دارد، بزرگترین ایراد این است که نمی‌شود پیراهن را در مغازه باز کرد، حتماً دیده‌اید که چطور یک میلیون سوزن ته گرد را طبق یک الگوی خاص و پیچیده به یک پیراهن فرو کرده‌اند؛ با این حساب تقاضای باز کردن پیراهن از فروشنده، مرد می‌خواهد! تنها امکان دیدن رنگ‌بندی و جنس پارچه وجود دارد. آنهم برای من کافی نیست. پیراهن باید یقه‌اش خوب باشد، خوش‌دوخت باشد، شانه‌هایش درست روی تنم مچ شود؛ فاصله دکمه‌هایش از هم باید کم باشد.
با این اوصاف انتخاب یک پیراهن یک انتخاب تصادفی است. تنها ملاک من بعد از رنگ و جنس پارچه، قیمت است. هر چه قیمت بالاتر احتمال خوش دوخت بودن پیراهن هم بیشتر. ولی بدبختی این است که این فرمول این دفعه جواب نداد! قیمت بالاتر یعنی چهل هزار تومان به بالا!
مشابه همین برنامه را هم برای تی‌شرت داریم؛ شما تی‌شرتی که بعد از دو بار شستن وا نرود و یقه‌اش گشاد نشود سراغ ندارید؟

فروشنده‌ها هم که بازارشان کساد است و حسابی پاچه می‌گیرند. یعنی اول که وارد مغازه می‌شوی خوب‌اند و ادای فروشنده‌های مشتری‌مدار را درمی‌آورند، ولی به محض اینکه تعداد پرو لباس شما به مثبت 2 رسید پاچه می‌گیرند.