ماجرای فیلم داستان زندگی جوانی است به نام استفان که از مکزیک به زادگاه‌اش در فرانسه برمی‌گردد و عاشق دختری به نام استفانی می‌شود. استفان جوانی است رویا‌پرداز؛ بیننده در سرتاسر فیلم در رویاهای زیبای استفان که زاییده ذهن خلاق‌اش است شریک است. صحنه‌های واقعی فیلم آنچنان هنرمندانه با رویاها و خیالات استفان درهم‌آمیخته که مرز رویا و واقعیت قابل شناسایی نیست. اگر این فیلم را یک اثر سوررئالیستی بدانیم، قطعاً با بقیه آثار سوررئال سینمای دنیا مثل کارهای بونوئل و لینچ قابل مقایسه نیست. در واقع در این فیلم هیچ سختی و سرگیجه‌ای وجود ندارد؛ همه چیز همان رویاهای کودکانه استفان است که زیبا و خالصانه نمایش داده می‌شود و برای بیینده کاملاً قابل درک است.

دو نکته جالب توجه در این فیلم وجود دارد. یکی فضا سازی و دکور فیلم است که در عین سادگی، زیبا و جذاب است؛ در تمام صحنه‌های رویاگونه استفان هیچ استفاده‌ای از تصاویر سه‌بعدی کامپیوتری نشده و همه چیزهای عجیب و غریب فیلم کاردستی‌های ساده کودکانه‌ای هستند که با خلاقیتی بی‌نظیر کنار هم چیده شده‌اند. نکته دوم ساندترک فیلم است. کاری از Jean-Michel Bernard که جایزه بهترین موسیقی متن سال 2006 جشنواره کن را هم از آن خودش کرده.

مجموعه تمام عناصر این فیلم آنقدر خوب بود که انسان را وسوسه می‌کند تا دست از دست و پنجه نرم کردن با زندگی واقعی بشورد و غرق در رویاهای خودساخته‌ای شود که در زندگی واقعی هیچگاه دست‌یافتنی ن

قاچاق فیلم (یا نرم‌افزار و یا موسیقی) منحصر به ایران نیست و در دیگر کشورهای دنیا نیز وجود دارد. منتهی با کیفیتی بهتر و شیوه‌ای مدرن‌تر. آنهم از طریق سایت‌های اشتراک فایل و شبکه‌های peer2peer عمومی. به عنوان مثال فیلم Grindhouse همزمان با اکران عمومی براحتی از طریق اینترنت قابل تهیه بود. تهیه نسخه قاچاق این فیلم‌ها در اروپا و آمریکا از ایران هم راحت‌تر است. دانلود نسخه دی‌وی‌دی یک فیلم کمتر از نیم ساعت زمان نیاز دارد، آنهم کاملاً رایگان.

با این اوصاف چرا تهیه‌کنندگان هالیوود نگران فروش فیلم‌هایشان نیستند؟ چرا کارگردانان سینمای اروپا برای قاچاقچیان از اخلاقیات سخن نمی‌گویند؟ جواب ساده است. در کشورهای توسعه یافته مردمی که خواهان تماشای فیلمی هستند به سینما می‌ روند، آنهم نه بخاطر مسائل اخلاقی یا ادای دین به صنعت سینمای کشورشان، بلکه بخاطر لذت تماشای فیلم در یک سینما؛ بخاطر سینما به سینما می‌روند، همین. سینما رفتن یک تفریح متداول و ارزان برای آنها است. آنها حاضر نیستند لذتی را که با دیدن یک فیلم در محیط یک سینمای مدرن با صدای دالبی به دست می‌آورند را با دیدن همان فیلم در تلویزیون کوچک خانه جایگزین کنند.

تعداد سینماهای ایران 70 میلیونی را بشمارید و آن با کشوری مثل سوئد یا لهستان مقایسه کنید. مثلاً در مشهد ما کمتر از 5 سینما داریم. با بدترین کیفیت ممکن. کثیف، خراب، صدای بد و پرده‌ای که سال‌هاست شسته نشده. صندلی‌های سینما بو می‌دهد. برای من سینما در مشهد مساویست با لات‌خانه. سینما هویزه مشهد را که مثلاً جزء سینماهای خوب شهر بود سال‌هاست به 4 سینما تبدیل کرده‌اند. یعنی برای همان یک سینما چهار دیوار گذاشته‌اند. هر قسمت هم به دو بخش مجردی و متاهلی تبدیل شده. من اگر بخواهم به سینما بروم باید دنبال یک دختر بگردم تا بتوانم مجوز ورود به قسمت متاهلی را بدست بیآورم. مردم ما در سینما سیگار می‌کشند، بسته‌های پر سر و صدای چیبس و پفک در سینما دست به دست می‌چرخد. نتیجه همه این‌ها چیست؟

نتیجه این شده منی که فیلم دیدن جزء بهترین تفریحاتم است شش سال به سینما نرفتم. من فیلم‌ها را از بازار قاچاق فیلم تهیه می‌کنم. حتی پول هم بابت همان جنس قاچاق نمی‌دهم. کامپیوتر من مجهز به دستگاهی است بنام رایتر که آن را به قیمت کمتر از بیست هزار تومان تهیه کرده‌ام. از دوستان فیلم را می‌گیرم، رایت می‌کنم و در فرصت مقتضی در اتاقم نگاه می‌کنم. این روش برای من لذت بخش‌تر از رفتن به سینما‌های وطنی است. اصلاً هم ربطی به پول بلیط سینما ندارد.

خیلی دوست‌دارم به تهیه‌کنندگانی که مدعی خسارت دیدن از قاچاق فیلم‌هایشان هستند بگویم شما برای صنعت سینمای کشوری که دارید نانش را می‌خورید چه کردید؟ موسسه فیلم فارابی که نقش مایکروسافت بازار فیلم ایران را دارد تا بحال چند سینما در شهرهای ایران ساخته؟

سینمای مدرن بسازید و با حفظ مالکیت شخصی، هم درآمد کسب کنید و هم نگران قاچاق فیلم‌هایتان نباشید. شما با کمترین بودجه ممکن و با مدد از ستاره‌های سینما کلیشه‌ای‌ترین و جلف‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران را می‌سازید، ولی حاضر نیستید برای بهبود وضعیت سینماها و افزایش آن هزینه کنید.

اصلاً همان بهتر که این سینمای جلف و غیر رقابتی که فیلم‌های خارجی در آن راهی ندارند نابود شود. در سینمایی که کیارستمی‌ها و پناهی‌ها و قبادی‌ها را بایکوت می‌کنند باید قاچاقچیان فیلم را ستود که هم برای عده زیادی از جوانان بیکار کارآفرینی کرده‌اند و هم دسترسی ملت را به فیلم‌های مبتذل و غیرمبتذل ایرانی آسان.

حرف آخر اینکه شما یک سینمای مدرن در شهر من بسازید، قیمت بلیط آن را هم هر چه خواستید تعیین کنید، محدودیت‌های مسخره را بردارید. جسارت داشته باشید و با کمک فیلم‌های خارجی سینما را رقابتی کنید. فیلمی مانند پری مهرجویی یا پدر‌خوانده کاپولا (با آن دوبله شاهکار و بدون سانسور) را پخش کنید، مطمئن باشید نیمای کارپه دیم اولین کسی خواهد بود که با وجود اینکه کپی هر دو فیلم را در کشوی میزش دارد، برای خرید بلیط آنها در صف خواهد ایستاد. این تنها راه رونق بخشیدن به صنعت سینمای ایران است. مبارزه با جوانان بیکاری که دغدغه نان دارند و از راه تکثیر و فروش سی‌دی درآمد کسب می‌کنند شما را زودتر نابود خواهد کرد و امثال من از نابودی شما خوشحال هم خواهند شد.

یکی از جالب‌ترین و جنجالی‌ترین قسمت‌های این برنامه هم مربوط به مناظره اعلمی (نماینده فراکسیون اقلیت) و تمدن (نماینده اصول‌گرا) نمایندگان مجلس بود که ظاهرا بدجوری صدای نمایندگان اصول‌گرا را درآورده. در تمام طول برنامه (بخصوص قسمت اول) من باورم نمی‌شد که چطور صحبت‌های اعلمی اینطور بی‌پرده و بدون سانسور از رادیو پخش می‌شود. هر چه تمدن تلاش کرد با پرخاش و پریدن در حرف‌های اعلمی و به انحراف کشیدن بحث جلوی او را بگیرد نتوانست.

در این منظره اعلمی چند مورد را بعنوان دلایلی بر بی‌کفایتی مجلس ذکر کرد؛ مثلاً اینکه چطور طرح تحقیق و تفحص از رییس جمهور در مورد هزینه‌های انتخاباتی از سوی هیات رئیسه و بخصوص باهنر بایکوت شد. یا روز قبل از استیضاح وزیر آموزش پرورش، 50 نفر از نمایندگان به رستوران حاتم دعوت شدند و در آنجا وعده دادن یک کامپیوتر آنچنانی و یک دستگاه زیراکس (!) به حوزه انتخابیه آنها داده شده است، که در نتیجه آن نمایندگانی که موافق استیضاح بودند در روز استیضاح مخالف آن شدند. اعلمی اعتقاد داشت که اکثر نمایندگان آدمهای ساده‌ای هستند که یک عده بخصوص (مثل باهنر) روی آنها نفوذ زیادی دارند. اعلمی نمایندگان را به سه دسته تقسیم کرد: وکیل الرعایا، وکیل الدوله و وکیل التجار. جالبه که حالا اعلمی را به بی‌نزاکتی متهم کرده‌اند درحالیکه هر چه بی‌نزاکتی بود از سوی تمدن بود. طوری که در ابتدای قسمت دوم برنامه اعلمی از تمدن خواهش کرد تا با رعایت نزاکت به بحث ادامه دهد.

در هر حال صحبت‌های اعلمی و شجاعتش در گفتن پشت پرده‌های مجلس جالب بود. برنامه ساعت بیست و پنج با سردبیری محمد رضا طورانی و اجرای خیلی خوب خانم واحدی قدم خوبی را برای گذشتن از خط قرمزهای خودی‌های حکومت برداشته است. امیدوارم زیرآبش را نزنند.

در مورد چه گوارا هم نکاتی را گفتند که خیلی جالب بود. آنها محبوبیت اصلی چه گوارا را محبوبیتی تقلبی می‌شناسند که ریشه در عکس معروفی از او دارد که عکاس بزرگ کوردا از وی گرفته است. من معتقدم خیلی از قهرمان‌های دیروز و امروز ما هم داستانی شبیه به همین چه گوارا دارند. خودتان بخوانید:

مردان با حس زنانه و لطيف به چه گوارا نگاه می‌کنند. آن عکس معروف چه گوارا که به وسيله عکاسی سرشناس به نام کوردا گرفته شده، چهره ای جذاب و زن پسند و حتی مرد پسند از نظر سکسی از چه گوارا نشان می‌دهد، چيزی که هرگز در چه گوارا نبود. عکس معروف زيبای کوردا از چه گوارا، با آن حس غرور زيبای آرژانتينی، که اصولا آرژانتينی‌ها به غرور در آمريکای لاتين معروف‌اند، تاثير زيادی در محبوبيت چه گوارا دارد. اين عکس که رتوش و زيبا شد، يکی از مهم ترين دلايل محبوبيت چه گوارا در جهان است. محبوبيتی که هم مورد توجه مردان و هم زنان است، يک محبوبيت تقلبی.

ارنستو چه گوارا يک بچه ننر يک خانواده متوسط آرژانتينی بود که بيماری آسم داشت و می‌دانيد که مثل بقيه آرژانتينی‌ها هويت ملی نداشت، اصولا آرژانتين جمعيت محلي ندارد و ترکيبی از مهاجرين مختلف هستند. چه گوارا، بچه ننری بود که هميشه توسط پدر و مادرش که هميشه نگران بيماری آسم او بودند، مراقبت می‌شد، بخاطر بيماری آسم خودش و براي تغيير هوا، از سن 18 سالگی سفرش را شروع کرد، سفری برای اينکه در کشوری ديگر يک هويت مشخص کسب کند و از شر بيماری هم راحت شود. در مکزيک اولين بار با فيدل کاسترو آشنا شد، فيدل کاسترو هم مخش را زد و او را به طرف خودش کشاند و او را به کوبا برد و در آنجا مدتي رئيس دادگاه انقلاب کوبا شد و تعداد زيادی از کساني که توسط دادگاه انقلاب محاکمه شده بودند، اعدام کرد. زندگی چه گوارا را در دو جمله از خودش می‌شود خلاصه کرد، چه گوارا مي‌گويد: “يک انقلابی بايد تبديل به يک ماشين سرد و کامل و دقيق برای کشتن بشود.”

او جمله انقلابيون را که می‌گفتند: “به حرف‌های متهم نبايد گوش داد”، گفت: “به حرف‌های متهم بايد گوش داد، منتهی مهم نيست چه می‌گويد، خودمان بايد تشخيص بدهيم به درد انقلاب می‌خورد يا نه.” چه گوارا يک آدم خونخوار بود. وقتی رئيس دادگاه انقلاب بود، واقعا لزومی نداشت که خودش در تيرباران محکومين به اعدام شرکت کند، اما هم اين کار را می‌کرد و هم تير خلاص را می‌زد. در حالی که اجباری برای اين کار نداشت.

دو روز پیش شبکه Coming Soon لحظه‌ای را که هنرمندان و بازیگران برای گرفتن عکس به جایگاه عکاسان می‌آمدند را بطور مستقیم پخش می‌کرد. من هم اتفاقی داشتم نگاه می‌کردم که خانم کریمی هم وارد شد. ایشان بشدت معذب بود. حداقل اینطور به نظرم آمد. یعنی یک جورایی نمی‌دانست باید چکار کنه و اعتماد به نفس لازم را نداشت. برخلاف سایر بازیگران و هنرمندان خانم که با اعتماد به نفس و با انواع مدلها و فیگورها عکس می‌گرفتند، ایشان در یکی دو حالت ساده عکس گرفت و خارج شد. کاملاً مشخص بود که خبرنگاران و عکاسان اصرار داشتند تا شال‌اش را بردارد و ایشان تنها به یک خورده شل کردن شال‌ اکتفا کرد، دستی تکان داد و بعد به سرعت از جایگاه خارج شد.

البته خانم کریمی گناهی نداشت. آن لباس گشاد و آن روسری اعتماد به نفس هر زیبا‌رویی را از بین می‌برد.

احساس بدی داشتم…

بهرحال کار به این حرفها ندارم؛ خیلی عالی بود. وقتی می‌بینی آدمهای دیگری هم هستند که مثل تو فکر می‌کنند کمی از درد تنهاییت کم می‌شود. این فیلم آنقدر خوب بود که مجبورم کند پس از ده روز یک نخ سیگار روشن کنم.

ریشه‌های ظهور فمینیست در ایران توسط خانم آجرلو، نماینده مردم کرج در مجلس، کشف شد. ایشان که دیروز در دفاع از عملکرد وزیر آموزش پرورش در مجلس سخنرانی می‌کردند، فرمودند:

نگاهی گذرا بر كتب درسی كافی است تا ريشه بسياری از معضلات بيرونی جامعه را بيابيم؛ ترويج نگرش فمينيستی، ولايت و امامت زدايی و از بين بردن نقش‌ محوری روحانيت در تاريخ ايران و مهم‌ترين مبحث حجاب‌زدايی همه و همه نوع تحول به سمت غرب زدگی را به راحتی مشاهده خواهيد كرد.
كتاب‌های ابتدايی را كه ورق بزنيم می‌بينيم از يك هزار و 800 تصوير رنگی در كتاب ها تنها 220 تصوير با حجاب برتر آن هم با بدترين نقاشی و رنگی كه از نظر روانشناسی خود نوعی ايجاد گريز در كودک می‌كند، مشاهده می‌شود.

البته باید در نظر داشت که معنای فمینیست آنقدرها که فکر می‌کنید ساده نیست. از نظر خانم آجرلو و همسنگرانشان فمینیست دقیقاً مترادف با کلماتی نظیر بی‌حجابی، روسپی‌گری، دختران فراری، دختران بزهکار، اعتیاد، آنجلا مرکل، اکس، سکس، بهارلو، طلاق، مهریه سنگین، مهرانگیز کار، نوبل صلح، یک عالمه امضاء، جعفر پناهی و خیلی چیزهای بد دیگر است.

واقعاً چه کسی فکر میکرد کوکب خانم با آن لباس گشاد و روسری ساده که با تخم‌مرغ و کره محلی از میهمانان ناخوانده‌اش پذیرایی می‌کرد، عامل اصلی چنین فسادی در کشور باشد؟ دم خانم آجرلو گرم واقعاً…

فقط من مانده‌ام که چه معجزه‌ای شد که این خانم فاطمه آجرلو که طبیعتاً دوره دبستان خودش را قبل از انقلاب تمام کرده، فمینیست نشد. در واقع می‌توان گفت ما چه شانسی آوردیم، وگرنه با درکات وحشت‌انگیز فساد و فحشا چه می‌کردیم؟

شرح عکس:  کتاب فارسی دوم دبستان سال 1339؛ از اینجا

کلاً موافق اینگونه درگیری‌ها و شلوغ‌بازیها نیستم، ولی حقیقتاً از آغاز این طرح مسخره در این شهر جان مردم را به لب‌شان رسانده‌اند. انگار تمام مشهد در خیابان‌های بلوار سجاد و احمدآباد خلاصه شده است؛ فقط این دو خیابان است که نیاز به ارتقاء امنیت اجتماعی دارند. لشکر کفار و بی‌حجاب‌ها و اشرار در این خیابانها لانه کرده‌اند و آقایان مسلمان‌تر از محمد کمر همت به پاکسازی این مناطق بسته‌اند. کاسب‌های بدبخت یک‌ماه است کاسبی را گذاشته‌اند کنار؛ مشتری ندارند. اگر آمار بگیرید قیمت سرقفلی مغازه‌های این مناطق هم پایین آمده.
دخترها ترجیح می‌دهند اصلاً بیرون نروند تا اینکه بخواهند خودشان را با معیارهای اینها تطبیق بدهند. خواهرم کلاس زبانش را که قبلاً با اتوبوس می‌رفت حالا با آژانس می‌رود تا امنیت بیشتری داشته باشد. یکبار همراه پدرم (!) بخاطر حجاب گرفتنش؛ پدرم سرهنگ بازنشسته راهنمایی است. کارتش را نشان داد ولی کوتاه نیآمدند، بردنشان کلانتری و آنقدر توهین کردند که حالا از صد متری یک پلیس هم حاضر نیست رد شود. 

برخوردها فوق‌العاده زشت و زننده است. حتی اگر صلاح دانستند در همان خیابان تنبیه هم می‌کنند. عاشق این‌اند که گیر بدهند و بعد تو التماس‌شان کنی تا با کلی منت و تحقیر آزادت کنند. این متد را برای ارتقاء امنیت اجتماعی من و شما پیاده می‌کنند.

درگیری پریشب، درگیری چند جوان با پلیس‌هایی که فقط تذکر می‌دادند نبود؛ درگیری تمام مردم و جوان‌هایی بود که به بازداشت وحشیانه یک دختر و پسر زباناً اعتراض می‌کردند. ولی پلیس آماتور جواب آنها را با گاز اشک‌آور داد، جمعیت تحمل نکرد و شعار دادن و هو کردن شروع شد. پسر جوان موفق شد با دستبند فرار کند. بخاطر ترافیک آن منطقه نیروهای کمکی پلیس در ترافیک ماندند و همین مسئله باعث افزایش جمعیت مردم و تشدید درگیری شد. حالا خودتان گزارش پلیس را از این حادثه بخوانید و قضاوت کنید. نکته قشنگ ماجرا هم این است که پلیس از همکاری مردم تشکر کرده! همان مردمی که یک‌صدا پلیس را هو می‌کردند.

در حالی که به ازاء هر 50 مترمربع در این دو بلوار یک نفر نیروی امنیتی محترم و با‌ادب داریم، در سایر قسمت‌های شهر شما اثری از امنیت نمی‌بینید. هفته پیش نزدیک خانه جوانی که گوشی موبایل دختری را دزدیده بود و فرار می‌کرد گرفتم و بزور نگه‌اش داشتم (البته چون جثه‌اش کوچکتر از من بود رشادت بخرج دادم وگرنه که من را چه به این کارها) دختر شماره 110 را ‌گرفت. بعد از پنج دقیقه تلاش موفق نشد، خط 110 اشغال بود. آخر سر هم دختر رضایت داد و قید پلیس را زدیم. دزد هم که از شانس من فوق‌العاده بد دهن بود، خوشحال رفت.
پریشب در حالیکه مثل همیشه تمام توجه پلیس به تامین امنیت همان دو منطقه بود، در گوشه دیگر شهر یعنی در پارک رسالت جلوی چشم خانواده‌ها یکی را باچاقو کشتند. حوض خون تا صبح روز بعد آنجا بود و بوی تعفن ناشی از آن امنیت اجتماعی مردمان را گوشزد می‌کرد.

این خبر را تاکنون هیچ مقام رسمی تایید نکرده و در سایت ایرانسل هم اشاره‌ای به آن نشده. ولی اگر خبر درست باشد باید به ذهن هوشیار مخابراتچی‌های کشور قبطه خورد که این چنین راحت از ابزارهای قانونی برای تضعیف رقیب استفاده می‌کنند.

حتی ذهن‌تان را یک درصد هم متوجه کلمه فیلترینگ نکنید، فقط سنگ‌اندازی می‌کنند تا ایرانسل در بازار عقب بیافتد؛ اگر شرکت ارتباطات سیار  زودتر MMS را ارائه کرده بود خبری از ممنوعیت آن بخاطر مسائل غیراخلاقی نمی‌دیدید.

مرتبط: مخابرات یا ایرانسل؟

برای جامعه‌ای (و نه حکومت، همه چیز گردن حکومت نیست) که در آن مترجم چنین کتابی مجبور است اسم خودش را پنهان کند متاسفم.

اعدام ضعف بشر را برای اصلاح و یا بقول پسر فهمیده تعمیر انسان‌ها نشان می‌دهد. اعدام (یا حتی در یک سطح پایین‌تر زندان) نشانه انتخاب کردن آسان‌ترین راه بجای بهترین راه است. انسان کی می‌خواهد متمدن شود؟

بی‌ربط: بی‌ربط زیاد داریم!

اول اینکه این مطلب سیستم حرفه‌ای را امروز تمام می‌کنم؛ بنابراین اگر پینگی دیدید بدانید از کجا آب‌خورده.

دوم هم اینکه شما می‌دانید منظور نظر از آقای "ش" چه کسی است؟ جالبه که ابوطالب خودش را سانسور کرده و گفته آقای "ش.م" بعد اکثر روزنامه‌ها باز همان را هم سانسور کردند و نوشتند آقای "ش"!

سوم، این مطلبی که جادی بهش اشاره کرد بسیار جالب بود، در وبلاگ دیگ هم صاحبانش اعلام کردند که تسلیم شدند و کد امنیتی HD-DVD را دیگ کردند! یعنی: 09-f9-11-02-9d-74-e3-5b-d8-41-56-c5-63-56-88-c0

و آخر، اگر گفتید چرا نمی‌توانم پاکستان را سرچ کنم؟ وجداناً این توهین به ملت پاکستان که اکثراً شیعه‌اند نیست؟

همینطور ایشان ادامه دادند:
برخی روسای كشورها به رييس جمهور ما پيشنهاد می‌كنند كه در كشورشان زمينه‌ی تعليم عقيدتی انقلابی فراهم شود حتی آمريكای لاتين گفته بود كه ايران ايدئولوگ‌های خود را به آن كشور بفرستد تا انديشه‌های انقلاب در آن كشور تبيين شود.

ایشان در مورد مسائل اقتصادی هم بیاناتی به شرح زیر داشتند:
توزيع سهام عدالت چيزی است كه بعدها بيشتر ثمرات آن نشان داده خواهد شد و خود مردم مخصوصا محرومين آن را احساس خواهند كرد. وقتی مردم احساس كنند كه اين كشور برای خودشان است و سهام آن را دارند با نشاط و اشتياق بيشتری كار می‌كنند.

علت گرانی مسکن نیز از جانب ایشان بدین صورت مطرح شد:
يك بانك خصوصی نزديك به 1100 ميليارد تومان سپرده‌های مردم را در بازار مسكن هزينه كرد و موجب گرانی مسکن شد.

ایشان در مورد اثر برجسته استاد نو‌ظهور سینمای معنا‌گرای ایران، عارف بزرگ ده‌نمکی، بدین صورت اظهار فضل نمودند:
همين فيلمی كه در اين جشنواره گل كرد و البته عده‌ای ناجوانمردانه سی‌دی آن را در بازار به فروش رساندند و موجب ركوددار شدن فروش آن در سينما شد نشان می‌دهد كه ما چه طرز نگاهی در اين دوره به اين مقوله داشته‌ايم. نگاهی كه هنوز جرات نشده به سمت آن حركتی صورت بگيرد. من فرصت نمی‌كنم كه بر سر صحنه‌های فيلم‌ها رفته و در مقوله‌ی روند ساخت فيلم‌ها حضور داشته باشم و اما به دليل حمايت از اين سازنده آماتور بر سر صحنه‌ی فيلمبرداری اين فيلم رفتيم تا بگوييم ما طرفدار چنين جريانی هستيم. در حوزه‌ی اجتماعی نيز تا يكسال آينده شاهد چندين فيلم كه به مسائل تاريخی پرداخته‌اند خواهيم بود.

در پایان ایشان از رازی بزرگ که ما همه از آن بی‌خبر بودیم پرده برداشتند که:
وضعيت كتاب در سال‌های گذشته بسيار فاجعه بود. كتاب‌هايی منتشر می‌شد كه در آن منكرات اخلاقی به صورت واضح انتشار می‌يافت كه اين روند در اين دوره تا حدود زيادی اصلاح شد و امروز ما كتاب‌هايی به چاپ می‌رسانيم كه بتوانيم از آن‌ها دفاع کنیم.

پاسدار خدا قوت؛ ما‌شاءالله تک تک کلمات شما براحتی قادر است همه جای ما را بسوزاند!

بی‌ربط: آقا مگه این MMS راه‌افتاده که می‌خواهند فی-ل-ت-رش کنند؟ یا شاید اول می‌خواهند دستگاه‌های فی-لت-ر کنش را بخرند بعد راش بندازند؟

1- نصب مجدد ویندوز؟!
حتماً شما هم با من موافقید که یکی از بدترین تجربه‌ها تجربه نصب مجدد ویندوز و نرم‌افزارهای آن است. اگر وب‌مستر باشید که بدتر؛ علاوه بر اینکه باید برنامه‌هایی مثل آفیس و آنتی‌ویروس‌ها که پروسه نصب طولانی مدتی دارند را نصب کنید، باید چندین برنامه ریز و درشت که عصای دست‌تان هستند را هم نصب کنید. از TrayLayout کوچک بگیرید تا Apache و PHP و چند ده‌تای دیگر.

الف- خوب، ولی چرا باید ویندوز را عوض کرد؟ یکی از رایج‌ترین دلایل عوض کردن ویندوز بهم ریختن مستر بوت رکورد یا همان MBR است. وقتی که هم MBR یا بوت‌لودر بهم ریخت باید کل هارد را فرمت کنیم (برای محکم کاری بهتر است پارتیشن‌بندی را هم از اول انجام بدهیم) و ویندوز را دوباره نصب کنیم، درست است؟a
نه اصلاً درست نیست. MBR تعمیر هم می‌شود!

MBR اولین سکتور هارد است که به BIOS سیستم می‌گوید فایل‌های بوت سیستم کجاست و BIOS کنترل سیستم را به چه کسی باید بدهد. بدبختی اینجاست که هر سیستم عاملی MBR خودش را بر روی هارد می‌نویسد. در واقع هر بار شما یک سیستم عامل مثل ایکس‌پی یا لینوکس نصب می‌کنید مستر بوت رکورد دوباره‌نویسی می‌شود. حالات مختلف MBR دقیقاً بستگی به این دارد که آخرین سیستم عاملی که نصب کرده‌اید چه بوده و آیا سیستم عامل‌هایی که اکنون در سیستم دارید را شناسایی می‌کند یا خیر.
مثلاً لینوکس از بوت لودر Grub استفاده می‌کند که تقریباً با همه سیستم‌عامل‌ها (از جمله ویستا) سازگاری دارد. ویندوز ایکس‌پی از NTLDR استفاده می‌کند که این فایل اطلاعات مربوط به بوت شدن سیستم را از فایل boot.ini می‌خواند. حتماً می‌دانید که اگر به هر دلیلی MBR یا فایل بوت سیستم خراب شد فرمان‌های fixmbr و fixboot در خط فرمان Recovery Console به فریادتان خواهند رسید. البته باید در نظر داشته که این دو ابزار برای وقتی که شما لینوکس یا ویستا دارید کار را بدتر می‌کنند، چرا که مختص XP هستند.

در ویندوز ویستا مراحل بوت کلاً تغییر کرده و کنترل آن در دست Windows Boot Manager و winload.exe است. به بانک اطلاعاتی که اطلاعات بوت سیستم  در ویستا را در درون خودش دارد BCD می‌گویند. با فرمان bcdedit در خط فرمان ویستا می‌توانید اطلاعات بوت سیستم را تغییر دهید. ولی کار با این ابزار بسیار سخت و پیچیده است. اگر اصرار به یادگیری دارید، لطفاً این مقاله 22 صفحه‌ای مایکروسافت را بخوانید!

خوب حالا اگر به هردلیلی MBR هارد بهم ریخت چه کنیم؟ راه‌حل نسبتاً ساده است. MBR را با یکی از ابزارهای سیستم عاملتان درست کنید و وارد آن شوید. این ابزارها همان‌طور که قبلاً گفتم می‌تواند fixmbr و fixboot برای ایکس‌پی یا Startup Recovery سی‌دی بوت ویستا یا ابزارهای سی‌دی بوت لینوکس باشد. (فقط یادتان باشد استفاده از فرمان Fdisk /mbr را بگذارید برای آخرین راه!)
فعلاً مهم نیست که دیگر سیستم‌عامل‌ها در دسترس نیستند. برنامه کوچک EasyBCD را نصب کنید. همه چیز حل خواهد شد. MBR را دوباره می‌نویسد و بوت‌ها را مطابق میل شما تنظیم می‌کند. بهتر است از MBR یک بک‌آپ هم بگیرید تا اگر باز نقره داغ شدید از آن استفاده کنید. در ضمن مسیر نصب شده برنامه را هم درخاطر نگه دارید تا اگر باز لازم شد با کمک فرمان‌های این برنامه در محیط Command Prompt دردتان را دوا کنید. این برنامه از تمامی بوت‌لودرهای ایکس‌پی، ویستا، لینوکس و مک پشتیبانی می‌کند.

ب- خوب همیشه که MBR کار را خراب نمی‌کند، گاهی هم خودمان با نصب برنامه‌های عجیب غریب یا دستکاری‌ و اکتشاف در سیستم‌عامل به آن گند می‌زنیم! 
از ویروس‌ها چیزی نمی‌گویم، اگر در ایران زندگی می‌کنید و با وجود دسترسی راحت به آنتی‌ویروس‌های مجانی کپی‌رایت شکسته، بازهم ماهی دوبار سیستم‌تان ویروسی می‌شود بهتر است جای اینکه وقت‌تان را با خواندن این مطلب تلف کنید بروید سراغ گوشی موبایل‌تان و کلیپ‌های س-ک-سی را که با هزار مشقت جمع‌آوری کرده‌اید نگاه کنید! شما را چه به کامپیوتر؟

در هر حال همیشه بهترین کار گرفتن بک‌آپ است. لطفاً نگویید که فضای لازم روی هارد ندارید. اگر چندتا از آن کلیپ‌های لوس لوس‌آنجلسی و فیلم‌های س-ک-سی که در پس فولدرهای تو در تو مخفی کرده‌اید پاک کنید فضای لازم را خواهید داشت.
Norton Ghost برای بک‌آپ گیری و بازگرداندن همه چیز به حالت اول عالی است. هر چند من شخصاً نرم‌افزار شاخص Acronis True Image را ترجیح می‌دهم. این برنامه امکانات فوق‌العاده‌ای دارد، در عین حال کار کردن با آن بسیار ساده است.
تقریباً بک‌آپ حدود 25 گیگ، فضایی حدود 8.5 گیگ لازم دارد؛ که همین را هم می‌توانید با خود این برنامه به چند فایل کوچک‌تر تقسیم کنید تا بتوانید روی DVD رایت کنید.

فقط فراموش نکنید که هم برنامه Norton Ghost هم True Image نیاز به یک سی‌دی بوت دارند تا زمانی که سیستم شما کلاً از خط خارج شد بوسیله آن سیستم‌تان را بالا بیآورید و ترمیم‌اش کنید. خود این برنامه‌ها سی‌دی بوت را برای شما می‌سازند.

کافی است زمانی را مجسم کنید که مجبورید ویندوز را دوباره نصب کنید و پروسه عذاب‌آور نصب برنامه‌های مختلف و وارد کردن سریال‌ها و کرک کردن‌ها و گذاشتن و برداشتن سی‌دی‌های مختلف را پشت‌سر بگذارید تا دست از لجبازی بردارید و در اسرع‌وقت از سیستم‌تان پشتیبان بگیرید.

2- سازگاری یا همان Compatibility خودمان!
یکی از رایج‌ترین دلایل نگاه داشتن چندین سیستم‌عامل روی کامپیوتر مسئله سازگاری نرم‌افزارهای مختلف است. فلان نرم‌افزار فقط با XP کار می‌کند و فلان یکی فقط با Linux. مسئله سازگاری با ویستا هم که سرجای خود؛ هنوز خیلی از برنامه‌ها Vista Ready نشده‌اند. به غیر از این موارد شاید شما هم مثل من علاقه‌مند به آزمایش و تست کردن انواع نرم‌افزارها باشید، نرم‌افزارهایی که گاهاً باعث بهم خوردن تعادل سیستم عامل شما می‌شوند. یا ممکن است مثل ایشان علاقه‌مند باشید Ubuntu را تست کنید و یا می‌خواهید ببینید فرق RedHat با Suse چیست؟

خوب نمی‌شود که هر بار یکی از آنها را نصب کنیم و دوباره پشیمان شویم و پاکشان کنیم! پس بهتر است از VMware Workstation استفاده کنیم. VMware این امکان را به شما می‌دهد که در درون سیستم‌عامل فعلی خود سیستم‌عامل‌های دیگر را بصورت مجازی داشته باشید. فرقی نمی‌کند Suse را در XP اجرا کنید یا Vista را در RedHat. از تمامی نسخه‌های ویندوز و لینوکس بدون مشکل حمایت می‌کند؛ VMware فوق‌العاده قدرتمند و انعطاف‌پذیر است. پس بهتر است تمام آزمون و خطاهای خودتان را بگذارید برای این OSهای مجازی.

3- JetAudio یا Winamp؟!
بهتر است خجالت نکشیم و صادق باشیم؛ اکثر ما ایرانی‌ها کامپیوتر را برای امکانات صوت و تصویری‌اش دوست داریم. پس داشتن یک پلیر خوب و بی‌دردسر حق ماست. ولی جواب سوال بالا چه شد؟ بالاخره Winamp بهتر است یا JetAudio؟ شاید هم بگویید فقط VLC! ولی اگر از من بپرسید می‌گویم هیچ‌کدام. هیچ‌کدام اینها به پای این یکی که می‌خواهم معرفی کنم نمی‌رسد.

پیشنهاد من Media Player Classic است. با حجمی کمتر از 5مگا بایت و نیازی به نصب شدن ندارد. یک فایل EXE خالی است و فقط کافی است تا دانلودش کنید! کرک و سریال هم نمی‌خواهد چون کد‌باز است. هر چه فایل صوتی و تصویری که Codec آن در سیستم شما نصب است را اجرا می‌کند. من حتی فیلم‌های DVDام را هم با این پلیر کوچک ولی قدرتمند می‌بینیم.
هر گونه تنظیمات صوتی و تصویری مورد نیازتان را می‌توانید اعمال کنید. حتی می‌توانید میانبرهای به درد بخوری ایجاد کنید که بطور عادی توسط هیچ نرم‌افزاری قابل اجرا نیست. مثلاً من دو کلید را برای عقب و جلو بردن یک ثانیه‌ای و دو کلید دیگر را برای پنج ثانیه تنظیم کردم. نمی‌دانید هنگام تماشای فیلم‌هایی با زیرنویس انگلیسی چه انعطاف‌پذیری به شما می‌دهد!
در ضمن این پلیر با پلاگین VobSub که برای مشاهد فیلم‌ها با زیرنویس بکار می‌رود کاملاً سازگار است. توضیحات بیشتر اینجا.

فقط می‌ماند یک مسئله دیگر؛ آنهم Codecهای مختلفی است که باید روی سیستم عاملتان نصب شده داشته باشید تا بتوانید فایل‌های صوتی و تصویری مربوط به آن را ببینید. مهم‌ترین آنها هم Codecهای Real (مخصوص فایلهای ram, rm) و QuickTime است. ظاهراً برای اینکه بتوانید اینها را بشنویم و ببینیم همیشه مجبوریم پلیر‌های مسخره و حجیم آنها را نصب کنیم تا در پشت صحنه Codecها هم نصب شوند. حالا چقدر به Startup سیستم عامل ویندوز برنامه‌های تبلیغاتی و بی‌خود اضافه می‌کنند بماند. به هر حال راه میانبری هم هست؛ می‌توانید برای Codecهای Real، برنامه Real Alternative و برای QuickTime، برنامه QuickTime Alternative را نصب کنید. هر دوی اینها دو نسخه Lite و Standard دارند که نسخه Standard برنامه مدیا پلیر کلاسیک را هم در درون خودش دارد. اگر هم تمام Codecها و پلاگین‌های رایج و غیر رایج صوتی و تصویری را می‌خواهید باید بروید سراغ K-Lite Mega Codec Pack.

4- تا می‌توانید دانلود کنید
برنامه‌های زیادی برای دانلود کردن وجود دارند، منظورم همان Download Manager ها هستند. پیشنهاد من FlashGet است. دو ویژگی خوب این برنامه را از سایر رقبایش جدا می‌کند. یکی توانایی عوض کردن Referrer و دیگری دانلود Torrentهاست. هم با اینترنت اکسپلورر سازگار است و هم با فایرفاکس.

برای تورنت‌ها اگر خواستید بهترین برنامه µTorrent است. برای استفاده از شبکه‌های Peer 2 Peer من شخصاً از Emule استفاده می‌کنم. تقریباً هر‌چیزی که بخواهید پیدا می‌کنید. به یک مقدار مهارت و تجربه نیاز دارید، وقتی پیدا کردید همیشه کارتان را راه‌می‌اندازد. بخصوص برای کرک و سریال‌نامبر بهترین منبع همین Emule است.

فقط همیشه یک نکته و فوت کوزه‌گری را هنگام دانلود نرم‌افزارها فراموش نکنید؛ حتماً می‌دانید نرم‌افزار بدون کرک یا سریال‌نامبر بدرد نمی‌خورد، بنابراین اول دنبال کرک برنامه بگردید بعداً آنرا دانلود کنید. شرکت‌های نرم‌افزار بیکار ننشسته‌اند که هکر‌ها راحت نانشان را آجر کنند، نسخه‌هایی از برنامه‌ها که در سایت خود تولید‌کننده‌گانشان پیدا می‌کنید معمولاً نسبت به آخرین کرک‌ها مصون هستند؛ در واقع ورژنهایی از برنامه که تنها در قسمت بعد از نقطه افزایش داشته‌اند (مثلاً 23.4.5) تنها اثر آخرین کرک یا سریال‌نامبر منتشر شده را خنثی می‌کند. پس بهتر است تا می‌توانید نرم‌افزارها را از سایت‌های دیگر یا با Emule دانلود کنید.

5- ادیتور متن
توضیح اضافی وجود ندارد، خودتان ++Notepad را دانلود کنید تا قدرت این ادیتور کدباز و کوچک را ببینید، بخصوص اگر با متن‌های UTF سر و کار دارید. فرقی نمی‌کند که یک فایل CSS را می‌خواهید ادیت کنید یا Matlab.

هیچ موردی را به یاد نمی‌آورم که به اندازه سد سیوند از طرف NGOها و مردم عادی مورد اعتراض بوده باشه. حتی در درون خود حکومت هم مخالفانی داشت. ولی در نهایت برنده ما نبودیم؛ برندگان یک گروه خیلی کوچکی بودند که به کمک اعداد روی قرارداد ساخت و بهره‌برداری این سد، راحت پیروز شدند.

در هر حال من ترجیح می‌دهم کلاهم را برای کسانی بردارم که می‌دانند چطور صادقانه تولید محتوا کنند.

دوم:
اگر من جای محمود احمدی‌نژاد بودم و خودم را خیلی باحال و زیرک می‌دانستم، از این فرصت استثنایی و جو پیش‌آمده برای ترمیم اعتبارم در ایران استفاده می‌کردم و فردا در حالیکه همه منتظرند تا یکی از بزرگترین سد‌های آبی کشور با دستان پرمهرم افتتاح شود، در کنار پاسارگاد اعلام می‌کردم که سد سیوند بدلایل پیش گفته هیچ‌گاه آبگیری نخواهد شد.

(بر فرض هم که محمود چنین‌کاری می‌کرد از آنجایی که من همواره جای خودم نشستم، تنها برای آن آثار خوشحال می‌شدم، وگرنه اعتبار ایشان برای من یکی افزایشی نداشت.)

سوم:
بر خلاف همیشه تیتر این مطلب هیچ ربطی به این نوشته‌ها ندارد و صرفاً موضوعی را یادآوری می‌کند که دوست داشتم در موردش بنویسم ولی هنوز فرصتش فراهم نشده.